Γράφει ο Ανδρέας Καρακόκκινος.
«Παραμύθια μέσα απ’ τον καθρέφτη» είναι η τελευταία ποιητική συλλογή της Αφροδίτης Διαμαντοπούλου, η τρίτη από το 2015 που εξέδωσε το «Ψυχόγραμμα» και τη συλλογή «Το γλαυκό και το μπλε της νύχτας» που ακολούθησε το 2021.
Τι βλέπει άραγε η ποιήτρια μας μέσα από το καθρέφτη; Γράφει στο οπισθόφυλλο: «Μέσα από τον καθρέφτη αναδύεται ένας κόσμος ονειρικός από όπου τα αρχέτυπα των παραμυθιών μάς συναντούν, μας πιάνουν απαλά το χέρι και μας ταξιδεύουν στη χώρα της αυτογνωσίας.»
Ας δούμε αυτό το ταξίδι της Αφροδίτης με τα δικά της μάτια μέσα από τα ποιήματα της συλλογής η οποία χωρίζεται σε τρεις ενότητες:
Παραμύθια για μικρούς, παραμύθια για μεγάλους και το τέλος των παραμυθιών.
Ένα ταξίδι της μνήμης…
Τα παραμύθια απευθύνονται κυρίως στα παιδιά και ο καθρέφτης της ποιήτρια μας ξεκινά με παραμύθια για μικρούς. Και βέβαια οι μικροί ξεκινώντας το ταξίδι της ζωής έχουν κοντά τους το πατέρα, τη μητέρα, στο σπίτι τους αλλά και κάποιους άλλους δικούς τους. Έτσι μεγαλώνοντας, η σκέψη τους πάντα θα γυρνά σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Ένα ταξίδι της μνήμης στο χθες γεμάτο από τα συναισθήματα αγάπης σε στιγμές και όμορφες και δύσκολες. Στιγμές που όλοι μας περάσαμε και θυμόμαστε.
Γράφει για το πατέρα. «Σαν αεράκι περιδιάβηκες τη ζωή μου, αθόρυβα/Μ’ ένα τσιγάρο στα χείλη/Χωρίς ρητορείες» Μια εικόνα για τους πατεράδες μας που έχουμε οι περισσότεροι. Μια εικόνα που κρύβει μέσα της συναίσθημα και μ’ αυτό κλείνει το ποίημα σε δυο στίχους «Μ’ αγάπησες, τελικά, όπως έζησες,/διακριτικά»
Για τη μητέρα η οποία έχει άνοια η Αφροδίτη έχει ένα συγκλονιστικό ποίημα. Γράφει :
«Η μητέρα τελευταία παίζει μ’ ένα κόκκινο κουρελάκι/
Κάποτε στρέφει το κεφάλι/με κοιτάζει με άδειο βλέμμα/
και τότε σχίζονται οι ασκοί των αναμνήσεων/
και ξεχύνονται ασυγκράτητοι απόηχοι ημερών,/
όταν αεικίνητη μηχανεύονταν φίλτρα μαγικά/να μυρίζει ευτυχία το σπιτικό/
Τώρα. η σκόνη του χρόνου έχει κατακαθίσει στους νευρώνες/
Απλά χαμογελάει/Κρατάει το κουρελάκι με στοργή στα αποστεωμένα χέρια/
και. χαϊδεύει με τις ώρες τα ξέφτια της ζωής της»
Και βέβαια αυτό το κομμάτι της ζωής της ποιήτριας μαζί με τους γονείς, όπως και σε όλους μας, είναι το πατρικό σπίτι που είναι πάντα γεμάτο αναμνήσεις με όσα έζησε στη καθημερινότητα αλλά και σε γιορταστικές μέρες όπως τα Χριστούγεννα. Κι ακόμα κοιτάζοντας τον καθρέφτη βλέπει τους δικούς της ανθρώπους που φύγαν από τη ζωή και δεν πρόλαβε να τους χαρεί όσο ήθελε. Εικόνες και αναμνήσεις για αγαπημένα πρόσωπα που είναι για πάντα στο καθρέφτη της ψυχής της ποιήτριας που μέσα από τα ποιήματα ζωντανεύουν στο καθρέφτη της ψυχής του κάθε αναγνώστη.
Σπασμένος καθρέφτης… και πραγματικότητα
Στη δεύτερη ενότητα έχουμε τα παραμύθια για μεγάλους όπου εδώ τα ποιήματα έχουν ένα διαφορετικό πνεύμα. Έχουμε ένα σπασμένο καθρέφτη όπου αντικρύζει τη σημερινή πραγματικότητα που βέβαια δεν έχει καμιά σχέση με το αθώο βλέμμα των παιδιών όταν κοιτάνε τη ζωή. Κοιτάζοντας το καθρέφτη το «είδωλο είναι τρομαχτικό» όπως γράφει στο ποίημα «Είδωλο»
Ο όμορφος κόσμος που ονειρεύονται τα παιδιά, που οι άνθρωποι είναι αξιοπρεπείς, αγαπάνε το συνάνθρωπο τους και την αλήθεια είναι ένα ψέμα όπως γράφει στο ποίημα «Όλα ωραία». Και έτσι τα παιδιά που τους αρέσουν τα παλιά παραμύθια, βρίσκουν βαρετά τα παραμύθια που ακούνε για το σήμερα όπως γράφει στο ποίημα «Παραμύθια» Και η Αφροδίτη με λόγο ξεκάθαρο αφήνει στα ποιήματα που ακολουθούν την εικόνα της σημερινής κοινωνίας που ζει το πόλεμο όχι μόνο μεταξύ των ανθρώπων που ζούνε στον ίδιο τόπο αλλά και μεταξύ των λαών. Ένα πόλεμο όπου δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι όπως γράφει στο ομότιτλο ποίημα «Μόνον άψυχα κουβάρια, χωρίς βλέμμα και συναίσθημα» και συνεχίζει στο ίδιο ποίημα για να μας πει στο τέλος «κλαίνε γοερά μες στα αμπριά/για όσα έζησαν/και για όσα είναι υποχρεωμένοι να ζήσουν»
Και βέβαια μια από τις συνέπειες του πολέμου είναι οι πρόσφυγες που γυρνάνε να βρουν καινούργια πατρίδα να συνεχίσουν τη ζωή τους αλλά δεν γίνονται εύκολα αποδεκτοί στο τόπο μας. Γράφει πολύ εύστοχα στο ποίημα «Πρόσφυγες» «Αφήσαμε ανθρώπους να παλεύουν με τα κύματα/Παιδιά να μελανιάζουν από το κλάμα/Βουλώσαμε τα αυτιά/Κατάπιαμε λέξεις αυθόρμητες,/κραυγές εκκωφαντικές»
Η Αφροδίτη αφουγκράζεται αυτά που απασχολούν τη κοινωνία, τα μεταφέρει στη γραφή της και κρίνει τη Δημοκρατία και τους κυβερνώντες
στο ποίημα «Δημοκρατία» λέγοντας μας «Τελευταία συχνάζει σε δεξιώσεις κυριλέ/Την κανακεύουν απαστράπτουσες υπάρξεις/Γόνοι μεγαλοαστικών οικογενειών δακρύζουν στο πέρασμά της/Κουστουμαρισμένοι αυλοκόλακες υποκλίνονται»
Και βέβαια δεν αφήνει έξω από τη ποιητική κριτική της τη πόλη μας τη Θεσσαλονίκη. στο ομότιτλο ποίημα.
«Ξεφυλλίζεις παλιά, σκονισμένα βιβλία/Σφίγγεις στην παλάμη σου μια δεκάρα/και τη χώνεις κρυφά στην τσέπη/Τελειώνει η μέρα κι αποζητάς κάπου να γείρεις»
Παρατηρεί τις συμπεριφορές της κοινωνίας και μεταφέρει στη ποίηση της όλα όσα την έχουν αγγίξει δυσάρεστα, όπως είναι το ψέμα και η προδοσία. Γράφει στο ποίημα «Ψέμα» «Γοητευτικό το ψέμα/Από επιδέξια χείλη/Ψεύτικα χείλη/Ψεύτικων ανθρώπων/που ορκίζονται πως λένε πάντα την αλήθεια»
Και στο ποίημα «Προδοσία» μας λέει «Η δυσωδία της προδοσίας /με καταδιώκει/με γραπώνει/με πετάει κάτω» Και κλίνει το ποίημα με μια λάμψη ελπίδας «Φωτεινή αχτίδα η αγάπη/σαβανωμένη πρόσκαιρα/στο κοιμητήριο του ασυνείδητου/αναμένει το εναρκτήριο λάκτισμα/ να μου δώσει ξανά το φιλί της ζωής»
Όλες αυτές οι συμπεριφορές προκαλούν άφατη θλίψη όπως γράφει στο ομότιτλο ποίημα: «Σκάλωσε το αγκίστρι στις λέξεις απόψε/κι έμεινε ανέκφραστη η θλίψη/να με παιδεύει»
Όμως η ελπίδα της ποιήτριας μας, παραμένει ζωντανή, έστω στα «’Ονειρα»
για να μας πει:
«Με όση δύναμη μού μένει/τα κρατάω ζεστά στην αγκαλιά,/τα κανακεύω/
και τα σπρώχνω/στη χαραμάδα του τοίχου/μήπως και δραπετεύσουν/
παρέα με την ελπίδα/και λυτρωθώ»
« Κι απόμεινες πουκάμισο αδειανό…»
Στη Τρίτη ενότητα έχουμε το «Το τέλος των παραμυθιών». Πώς βλέπει η ποιήτρια μας το τέλος των παραμυθιών που μας είπε στις προηγούμενες δυο ενότητες; Τι τη προβληματίζει και τί πρέπει να προσεχτεί στη κοινωνία μας;
Μέσα από το καθρέφτη βλέπει τη γυναίκα και γράφει γι’ αυτήν στο ομότιτλο ποίημα «Κι απόμεινες πουκάμισο αδειανό/σύμβολο αιώνιας αυταπάτης».
Και στο ποίημα «Φτερά» συνεχίζοντας για τη γυναίκα μας λέει:
«Έζησε κολλημένη στη γη/να παιδεύεται με τις ανάγκες όλων/Γυναίκα, κόρη, σύζυγος, μητέρα, φίλη/Μόνο παράπονα άκουγε»
Αναπολώντας το χτες η ποιήτρια βλέπει πόσα από αυτά που περίμενε στη ζωή της δεν έγιναν. Γράφει στο ποίημα «Το απουσιολόγιο»
«Όταν τα βράδια μένω μόνη /ψάχνω απελπισμένα/
για εκείνο το απουσιολόγιο με το καφέ καπλάντισμα. /
Κάθε φορά το κρύβω κι αλλού, /
μη μάθει κανείς τις αγαπημένες μου απουσίες/
Απ’ το σχολείο ακόμα τις μετράω, τις ξαναμετράω /
Κλαίω, γελάω/Μού ’γίνε συνήθεια η απουσία /
Η παρουσία, μού είναι αδιάφορη»
« Ζω σ΄ένα λάπτοπ…»
Κι αυτές οι απουσίες από όσα περίμενε στη ζωή ο κάθε άνθρωπος το οδηγούν σε άλλους δρόμους. Έτσι πίσω από ένα λάπτοπ αναζητά αυτά που του στέρησε ο σημερινός τρόπος ζωής. Γράφει στο ποίημα “Mute” (Άφωνος, βουβός)
«Ζω σ’ ένα λάπτοπ/προσμένοντας τις κινήσεις των δαχτύλων στο πληκτρολόγιο/για να πάρω ανάσα»
Και κλείνει το ποίημα λέγοντας μας:
«Πού είναι οι φίλοι, η παρέα, οι άνθρωποι που αγάπησα;/Μην πατάτε το mute/Αφήστε με να σας μιλήσω/Κι απαντήστε μου, έστω μονολεκτικά
Με κούρασαν τα γελοία emoji σας»
Και στο ποίημα «Σήμερα» η Αφροδίτη φωτογραφίζει με στίχους τη σημερινή πραγματικότητα που λίγοι μιλάνε γι’ αυτή.
«Η Τεχνητή νοημοσύνη καραδοκεί/Προσφέρει εικονικές λύσεις/
Γειώνει το λόγο/Σοδομεί τα όνειρα/
Φαύλοι κύκλοι περιζώνουν σώμα και σκέψη/Αντίδραση ανύπαρκτη/
Παρατηρείς αποστασιοποιημένος/Η ζωή τρέχει/
Αλλότρια/Δεν σε πολυνοιάζει»
Γίναμε άραγε «Άνθρωποι πρόκες»; όπως γράφει στο ομότιτλο ποίημα;
«Μικροί κι ενοχλητικά αναξιοπρεπείς/
Στήνουν στον τοίχο ανθρώπινες υπάρξεις/Φτύνουν καρφιά υποσχέσεις/
Απομυζούν ζώντες χυμούς/Συναισθήματα/Όνειρα/
να ταριχεύσουν με αυτά ψυχές κενές,/μυαλά σε σύγχυση»
Η Αφροδίτη στα «Παραμύθια μέσα απ’ τον καθρέφτη» δίνει στο αναγνώστη μια εικόνα του σήμερα που ζει η ίδια και ο κάθε αναγνώστης. Μπορεί να γίνεται λίγο σκληρή κάποιες στιγμές, αλλά ο ποιητικός της λόγος είναι αληθινός και ρεαλιστικός και αφυπνίζει τον κάθε αναγνώστη.
Εύχομαι καλή συνέχεια στο ξεχωριστό ποιητικό της ταξίδι που αγγίζει βαθιά το κάθε αναγνώστη.
Τα άρθρα και τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.
Ακολουθήστε τις ειδήσεις του speaknews.gr στο Google News πατώντας εδώ
[…] […]