Η αιωνιότητα της 9ης Ιουλίου: Από το 1821 στο 1974 και το σήμερα

Ήλθε ξανά η επέτειος της «9ης Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία της Κύπρου» και είμαστε πάλιν με χέρια αδειανά. Πολλαπλώς…

Τι θα προσφέρουμε στον ιερομάρτυρα Κυπριανό και τους λοιπούς συμμαρτυρήσαντες εκατοντάδες κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς; Λόγια φτηνά, όπως και άλλες φορές; Τέτοια που ιδίως μετά τα λοιπά τραγικά γεγονότα του Ιουλίου και του Αυγούστου 1974 μοιάζουν χωρίς αντίκρυσμα αφού η Κύπρος ζει υπό νέα τουρκική κατοχή;

Έτσι ο Ιούλιος και όλο το πυρίκαυστο από τους καύσωνες θέρος της Κύπρου περιέχει μέσα του δεινά και οδυνηρά εγκαύματα που καμιά επάλοιψη δεν μπορεί να τα επουλώσει. Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στα γεγονότα του 1974 η πρόληψη θα ήταν η καλύτερη αγωνία και έγνοια για να μην δημιουργηθούν. Όμως, όπως φαίνεται ο καύσωνας ήταν αρχικά εσωτερικός και είχε κάψει πρώτα πρώτα τας φρένας όσων διαχειρίζονταν τις λεπτές ισορροπίες μέσα και πάνω στις οποίες ολόκληρος ο ελληνισμός επιβιώνει. Διαφορετικά αποβιώνει τραγικά! Δηλαδή και με τη δική του ευθύνη.

Στην περίπτωση της 9ης Ιουλίου του 1821 της Κύπρου το δράμα ήταν και αυτό τεραστίων διαστάσεων. Η Κύπρος έχασε την κεφαλή της, δηλαδή τον αρχιεπίσκοπό της και τους λοιπούς συνοδικούς, αλλά και πλήθος λοιπών κληρικών, μοναχών, λαϊκών! Ακόμη και για ευτελείς λόγους, σκοπούς για να αρπάξουν τις ελληνικές περιουσίες, πέραν, βεβαίως, από τους εθνικούς λόγους λόγω της έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης!

Αλλά εδώ συμβαίνει και το εξής μεγαλοπρεπές παράδοξο. Άνθρωποι οι οποίοι θα μπορούσαν να σωθούν και οι ίδιοι και οι περιουσίες τους, εξωμόνοντας, τουρκεύοντας προτίμησαν για ένα αδήριτο εσωτερικό φιλότιμο να μαρτυρήσουν και να θυσιαστούν για να παραμείνουν εσαεί Χριστιανοί Ρωμηοί στηριγμένοι στην πίστη τους. Κατά συνέπειαν έμειναν ελεύθεροι, χωρίς να προσκυνούν οποιοδήποτε άλλο διεκδικητή θεό, όπως είναι ο Μαμμωνάς, δηλαδή το χρήμα!

Όπως, και να έχει σήμερα θα επαναληφθεί το ίδιο δράμα της 9ης Ιουλίου του 1821 στην μαρτυρική εκκλησιαστική και πολιτική πρωτεύουσα της Κύπρου, Λευκωσία με τον απαγχονισμό του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού, όπως μας το αποτύπωσε σε πάνυ ανθηρό ελληνικό λόγο και την κυπριακή διάλεκτο ο μέγας ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης.

Στην συνέχεια, βεβαίως, όλο το καλοκαίρι θα συνεχίζονται οι απαγχονισμοί και οι αποκεφαλισμοί των λοιπών κληρικών, προκρίτων, προεστών και ανθρώπων του λαού.

Παράλληλα, όμως, θα προβάλλονται στις μνήμες μας και τα λοιπά, νεώτερα άτιμα γεγονότα των διεκδικούντων και ρόλο και θέση στην Ευρώπη των σύγχρονων εκσυγχρονιστών εθνοκτόνων και γενοκτόνων Τούρκων.

Σήμερα, 9η Ιουλίου του 1821, θα παιχτεί το κυρίως δράμα, αφού ο ελληνισμός της Κύπρου θα μείνει ακέφαλος, όπως και μετέωρος. (Σήμερα γιατί στις επετείους μοιάζει ο χρόνος να σταματά ή και να αναπαράγεται. Άλλοτε να λαμπρύνεται και άλλοτε να αμαυρώνεται. Και ανάμεσα στα γεγονότα, τις μνήμες και  τις αναμνήσεις να φορτιζόμαστε και μεις. Είτε με λαμπρή στολή, είτε με σκοτεινή. Όσο για την σημερινή στολή που πρέπει να μας εκφράζει, ας αφήσουμε τις λέξεις, το κείμενο και το νόημα της ημέρας να μας την υφάνουν μέσα από τις καταστάσεις που έζησαν έως θανάτου οι πρωταγωνιστές της).

Να λοιπόν τι συμβαίνει σήμερα «αντάν αρκέψαν οι κρυφοί τζι ανέμοι τζι εφυσούσαν» (Β. Μιχαηλίδης):

Ο μιλλέτ μπασί του τόπου, δηλαδή ο εθνάρχης και αρχιεπίσκοπος Κύπρου, ο πολιτικός και εκκλησιαστικός εκπρόσωπος και κεφαλή του, μαζί με λοιπούς μητροπολίτες «πέφτουν», απαγχονίζονται ηρωικά. Το έθνος τους ευγνωμονεί για το σθένος τους, για το μεγαλείο της ψυχής τους να αναμετρηθούν τόσο ωμά με τον θάνατο.

Ηρωικά μεν, και ιδιαίτερα μαρτυρικά γιατί, ενώ μπορούσαν να εξωμόσουν και να σωθούν και δεν το έκαναν, λόγω της μεγάλης τους πίστη και εσωτερικής πεποίθησης προς τον Θεό. Και όχι από γινάτι, όπως νόμιζαν και έλεγαν οι Τούρκοι για άλλους νεομάρτυρες, αλλά από φιλότιμο, από αγάπη και βαθιά πίστη στον Εσταυρωμένο.

Άλλωστε και οι ίδιοι οι αρχιερείς έστεκαν στην θέση τους, στον θρόνο τους, στο πόστο τους, «εις τύπον Χριστού», όπως λένε θεολογικά. Και απέδειξαν πως πράγματι βρίσκονταν εις τύπον Χριστού και όχι… τυπικά υπέρ Χριστού. Το μαρτύριό τους το απέδειξε.

Ας δούμε, όμως, ένα αντίθετο γεγονός από την ίδια περίοδο, επί τουρκοκρατίας. Κάποιος εξωμότης ιεράρχης, -ναι, δεν είναι δεδομένη η πίστη και οι αρχές μας πριν δοκιμαστούν στην πράξη- όταν του ζήτησαν οι Τούρκοι να τους πει, για να διασκεδάσουν μερικά από αυτά που έλεγε όταν έκανε ακολουθίες στον ναό αυτός αρνήθηκε. Είχε, όπως φαίνεται μέσα του σεβασμό, παρόλο που η δειλία του τον έφερε να απεμπολήσει ότι πιο ωραίο είχε στην ψυχούλα του.

Παρ’ όλα αυτά στο τέλος πείστηκε και άρχισε με πάσα ιεροπρέπεια να «τελεί», να λέει κάτι από τα ιερά γράμματα των ακολουθιών της Εκκλησίας. Όταν τελείωσε και «κατέβηκε» από την ιεροπρέπεια η οποία τον συνείχε όση ώρα ιεροπρακτούσε «εικονικά» προς ευχαρίστηση και τέρψη των μωαμεθανών τους είδε σε κατάνυξη, αν όχι έντρομους.

«Τι πάθατε»; τους είπε. «Μου είπατε να πω κάτι, για να διασκεδάσετε», συνέχισε.

Και τότε οι Τούρκοι του αποκάλυψαν πως όση ώρα αυτός έλεγε τα θεία και ιερά λόγια της Εκκλησίας αυτοί τον έβλεπαν σηκωμένο πάνω από την γη.

Δηλαδή, η θεία χάρις δεν τον είχε εγκαταλείψει παρόλο που ο ίδιος την απαρνήθηκε. Μετά από αυτό το γεγονός ο αρχιερέας δεν μπορούσε να παραμείνει άλλο μωαμεθανός, και κατά συνέπειαν Τούρκος, και έτσι πήρε μετανοημένος τον δρόμο για το Άγιον Όρος.

Αντιθέτως οι κληρικοί, οι μοναχοί και οι λαϊκοί της Κύπρου διάλεξαν, επέλεξαν με στερεωμένη εσωτερική αγία πεποίθηση να διαβούν την στράτα του μαρτυρίου. Και ο ηρωισμός του δεν ήταν απλά μια εθνική πεποίθηση ή ένα γινάτι, όπως νόμιζαν οι Τούρκοι, αλλά συνέπεια της βαθιά ριζωμένη μέσα τους πίστη.

Και μάλιστα πολύ καλά αναθρεμμένης και ζυμωμένης με τα λοιπά παραδείγματα των άλλων Μαρτύρων και Νεομαρτύρων της πίστης τους.

Μάρτυρες, πλέον, και οι ίδιοι που ως ένα νέο νέφος αγίων συναριθμήθηκε και στόλισε την λοιπή χορεία των Αγίων της Μεγαλονήσου, με ολόφρεσκα μαρτυρικά αίματα, γιατί «θέλει και οι ζωντανοί δίνουν το αίμα τους» (Οδυσσέας Ελύτης). Έτσι, για να τιμούν τον «πρωτομάστορα που την έκτισε μέσα στα νερά»!

Γιατί, η Κύπρος, έτσι μόνη και απομονωμένη χρειάζεται τα θεμέλια της στα νερά να ποτίζονται και με μαρτυρικά αίματα, για να ευλογούνται και να είναι στεριωμένα εσαεί.

Αντίστοιχης «ποιότητας», βεβαίως, είναι και τα εξίσου ευλογημένα νοερά αίματα του μαρτυρίου της συνείδησης των νηπτικών πιστών -κληρικών, μοναχών και λαϊκών. Γιατί, όπως είπε και ο Άγιος που θα γιορτάσουμε σε λίγες μέρες, ο Όσιος Παίσιος ο Αγιορείτης, η Κύπρος θα πρέπει να δημιουργήσει πνευματικούς πυρήνες. Και, πράγματι, όπως φαίνεται τα τελευταία χρόνια κάτι τέτοιο άρχισε να γίνεται.

Όσο για τα αδειανά χέρια με τα οποία υποδεχόμαστε και φέτος την επέτειο της 9ης Ιουλίου του 1821, δηλαδή το μαρτύριο του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού και των λοιπών εκατοντάδων συμμαρτηρησάντων, αφορά πρώτα πρώτα την μη επίσημη αναγνώριση ακόμη της αγιότητάς τους.

Και αφετέρου το δώρο που ως στεφάνι θα πρέπει να καταθέτουμε κάθε χρόνο στην μνήμη τους, δηλαδή η απελευθέρωσή της μαρτυρικής γλυκείας χώρας Κύπρου.

Όσο για το ένδυμα και την στολή η οποία πρέπει σήμερα να μας περιβάλλει δεν είναι άλλη από ρούχα που αποπνέουν το σθένος, την μεγαλοσύνη και την αγιότητα των Νέων Μαρτύρων μας της 9ης Ιουλίου του 1821.

Και όσο για τους πνευματικούς πυρήνες του Καππαδόκη νέου Αγίου μας ο Όσιος Παίσιος τους θεωρούσε ως προϋπόθεση για την ελευθερία της Μεγαλονήσου!

Πηγή : pemptousia.gr