ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΔΙΧΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ
του Ανδρέα Γερμανού
Ανήκω στη γενιά που τα είδε σχεδόν όλα σε μια μικρή πατρίδα. Τη διχόνοια στο έπακρο! Την αλαζονεία της εξουσίας αλλά και την ανατροπή της εξουσίας με τη βία. Με βόμβες εκατερωθεν, με ανατινάξεις αυτοκινήτων και αστυνομικών σταθμών. Τη βία του κράτους! Τη προσωπολατρία στο έπακρον, που δυστυχώς παρά τα δεινά και τις συμφορές που επέφερε στην Κύπρο συνεχίζει 51 χρόνια μετά να κυριαρχεί ακόμη μέχρι σήμερα.
Σήμερα το ημερολόγιο γράφει 15 Ιουλίου 2025 και η μνήμη μας γυρίζει 51 χρόνια πίσω σε εκέινη τη δίσεκτη ημερομηνία της 15 Ιουλίου 1974, όταν η Χούντα των Αθηνών αποφάσισε να πραγματοποιήσει πραξικόπημα ενάντια στον Μακάριο.
Η δική μου μνήμη επιστρέφει σε εκείνο το πρωινό.
Υπηρετούσα τότε στο ΚΕΝ Πάφου στη Γεροσκήπου. 15 Ιουλίου 1974 και μαζί με τους φίλους μου μετρούσαμε τις ώρες για να απολυθούμε στις 20 Ιουλίου 1974 από τις τάξεις της Εθνικής Φρουράς και ο καθένας να πάρει το δρόμο του για σπουδές ή για επαγγελματική αποκατάσταση.
Η ζωή στο νησί παρά τα προβλήματα και τη Διχόνοια, που καλλιεργήθηκε συστηματικά και επικρατούσε μεταξύ Μακαριακών και Γριβικών και ήταν στο αποκορύφωμα της, μπορώ να πω κυλούσε «ομαλά».
Η κατάσταση ήταν λίγο τεταμένη. Είχε προηγηθεί η ρήξη του Μακάριου με τη Χούντα των Αθηνών και η επιστολή Μακαρίου προς το Γκιζίκη. Ακούγονταν διάφορες φήμες για πραξικόπημα, αλλά κανείς δεν το πίστευε… Στο ΚΕΝ Πάφου, το στρατόπεδο μας, όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι το πρωί της 15ης Ιουλίου…
Το πρώι της 15ης Ιουλίου, οι λιγοστοι αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και οπλίτες του Λόχου Διοικήσεως, που έιχαμε απομείνει, για να προετοιμάσουμε την υποδοχή των νεοσυλλέκτων της 1974 Β´ ΕΣΣΟ, αφού ολοκληρώσαμε τις διαδικασίες της πρωινής αναφοράς και δεν είχαμε τι άλλο να κάνουμε, τραβήξαμε προς τα συρματοπλέγματα, που μας χώριζαν με ένα μικρό εργοστάσιο ρούχων.
Ήταν η ώρα που έφταναν τα κορίτσια, οι εργάτριες κι εμείς ως οπαδοί του ωραίου φύλου τις αποθέωναμε μέσα από τα συρματοπλέγματα αγνόωντας τις απειλές του Διοικητή μας για φυλάκιση…
Από τα μεγάφωνα του εργοστασίου ακούγονταν μουσική και τραγούδια που μεταδιδόταν από τον ραδιοφωνικό σταθμό του ΡΙΚ.
Ξαφνικα ανάμεσα στις κραυγές θαυμασμού για τις υπέροχες και όμορφες γειτονοπούλες μας, η μουσική διακοπηκε και από τα μεγάφωνα του εργοστασίου ακόυστηκε η φωνή της εκφωνήτριας που ανακοίνωνε ότι «ο Μακάριος είναι νεκρός» και η εκπομπή αν θυμάμαι καλά συνεχίστηκε με εμβατήρια…
Έτσι πληροφορηθήκαμε κι εμείς για το πραξικόπημα και όσοι είχαμε λίγο μυαλό συνειδητοποιήσαμε τι μας περιμένει…
Πριν ακόμη καταλάβουμε τι έγινε, πλήθος κόσμου με όπλα και άγριες διαθέσεις άρχισε να μαζεύεται και να κυκλώνει το ΚΕΝ Πάφου. Τότε δόθηκε διαταγή να πάρουμε εμείς τα όπλα μας και να λάβουμε θέσεις μάχης στο τοίχο που χώριζε το στρατόπεδο από το δρόμο και την απέναντι αλάνα με τους εξαγριωμένους συμπολίτες μας, που με άγνοια κινδύνου προχωρούσαν αλαλάζοντας και πάσι θυσία ήθελαν να λιντσάρουν όλους εμάς που βρισκόμαστε εντός του στρατοπέδου ανεξαρτήτως των πολιτικών μας πεποιθήσεων.
Γι αυτό τον όχλο αρκούσε το γεγονός ότι όλοι εμείς είμαστε στρατιώτες και μαζί μας υπήρχαν και μερικοί εξ Ελλάδος Αξιωματικοί. Άρα κι εμείς είμαστε και πραξικοπηματίες και Χουντικοί…
Απο τη θέση που βρισκόμουν έβλεπα τον κόσμο να πυκνώνει και να προχωράει με φωνές και αλαλαγμούς.
Ανάμεσά τους ξεχώριζα καθαρά γνωστούς, συγγενείς και φίλους και σκεφτόμουν, τι θα γίνει αν ένας θερμοκέφαλος από έξω ή από μέσα έριχνε ένα πυροβολισμό…
Δεν ξέρω πως, αλλά το μακελειό που θα γινόταν αποφεύχθηκε. Σίγουρα οι νεκροί θα ήταν δεκάδες για να μη πω εκατοντάδες, γιατί οι στρατιώτες είχαν πλεονεκτική θέση και οι πολίτες απλώνονταν παντού. Ευτυχώς το μεγάλο μακελειό μεταξύ αδελφών αποφεύχθηκε. Ο Θεός και
η λογική έβαλαν το χέρι τους.
Ο Διοικητής του ΚΕΝ Πάφου παρέδωσε το στρατόπεδο και όλο το προσωπικό του στρατοπέδου στην Αστυνομία.
Μου είναι αδύνατο να αναφερθώ στην ανάρμοστη και βιαίη συμπεριφορά μερικών αστυνομικών, που νόμιζαν ότι συνελάβαν τους εγκεφάλους του πραξικοπήματος.
Σκόπιμα θα αποφύγω να αναφέρω ονόματα και τη βία που άσκησαν πάνω σε ανίδεους κληρωτούς στρατιώτες και έφεδρους αξιωματικούς οταν τους οδηγούσαν στο κεντρικό αστυνομικό σταθμό Πάφου.
Στόχος μου είναι να καυτηριάσω τον φανατισμό, την προσωπολατρία, τη βία και τα όποια συμφέροντα και αδικίες οδήγησαν στη Διχόνοια, στο Πραξικόπημα, την εισβολή, τη για 51 χρόνια συνεχιζόμενη κατοχή με τις χιλιάδες νεκρούς φίλους και αδελφούς μας.
Η Κύπρος και η Ελλάδα μας έχουν όλους ανάγκη σε ένα κοινό Αγώνα για Λευτεριά της Κύπρου μας.
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΔΙΧΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ!!!
Τα άρθρα και τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.
Ακολουθήστε τις ειδήσεις του speaknews.gr στο Google News πατώντας εδώ
