του Κωνσταντίνου Γιαγκουλλή
(Οι αντιφάσεις του Τατάρ και οι εκ του πονηρού ισχυρισμοί του περί ύπαρξης στην Κύπρο δύο κρατών, δύο λαών, δύο θρησκειών και δύο γλωσσών).
Μέχρι του παρόντος, τουλάχιστον, δεν υπάρχουν δύο κράτη στην Κύπρο. Υπάρχει και λειτουργεί μια Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ), η οποία είναι αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ και αποτελεί μέλος της ΕΕ. Το σύνταγμα της ΚΔ είναι εν ισχύει και αναγνωρίζεται διεθνώς, ως, τουλάχιστον, απορρέει και από τα κατά καιρούς ψηφίσματα του ΟΗΕ. Αυτό (το σύνταγμα) ισχύει και θα ισχύει μέχρι νεωτέρας, μέχρι, δηλαδή, να διευθετηθεί το κυπριακό πρόβλημα.
Στην κατεχόμενη Κύπρο λειτουργεί ένα ψευδοκράτος (ψευδεπίγραφο, παράνομο και παράτυπο), δηλαδή, μη αναγνωρισμένο από τη διεθνή κοινότητα.
Προσέξτε τώρα. Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει το κυπριακό σύνταγμα, όπως δεν αναγνωρίζει, φυσικά, την ΚΔ, την οποία άλλοτε θεωρεί εκλιπούσα και άλλοτε αποκαλεί ελληνοκυπριακή διοίκηση. Όμως, αγαπητοί μου, είναι αυτό ακριβώς το σύνταγμα της ΚΔ που επικαλέστηκε για να επέμβει στρατιωτικά στην Κύπρο το 1974 και είναι από το σύνταγμα αυτό της ΚΔ που αντλεί το δικαίωμα της εγγυήτριας χώρας, ένα ρόλο που δεν τίμησε καθόλου και ποτέ, βέβαια.
Όλα όμως αυτά, ισχυρίζομαι εγώ, αποτελούν αντιφάσεις. Γιατί δεν μπορείς από τη μια να αναφέρεσαι σε εκλιπούσα ΚΔ (Uzun Feshedilmiş Kıbrıs Cumhuriyeti) ή ελληνοκυπριακή διοίκηση (Kıbrıs Rum Yönetimi) και από την άλλη να ισχυρίζεσαι την ύπαρξη ΔΥΟ κρατών στην Κύπρο!!! Δεν μπορείς, δηλαδή, να μιλάς για δύο κράτη και να αποκαλείς το ένα από τα δύο, το νόμιμο και το αναγνωρισμένο, ελληνοκυπριακή διοίκηση ή ως εκλιπόν!!!
Πολύ αστείος και ο ισχυρισμός για ύπαρξη στην Κύπρο δύο λαών. Στην Κύπρο υπάρχει ανέκαθεν ένας και μόνο λαός, ο κυπριακός λαός (People of Cyprus, Peuple Chypriote). Δεν υπάρχουν δυο λαοί• υπάρχουν, καλώς ή κακώς, δυο κοινότητες, κατοχυρωμένες από τις πρόνοιες του Συντάγματος. Τη συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού αποτελούσαν παλαιότερα οι ελληνοκύπριοι (82%), με τους τουρκοκύπριους να συνιστούν μειονότητα και να αντιπροσωπεύουν μόνο το 18%. Όπως αναφέραμε, όμως, με τις Συμφωνίες Ζυρίχης -Λονδίνου (1959), οι Τουρκοκύπριοι, εν μιά νυκτί, αναβαθμίστηκαν από μειονότητα (minority) σε κοινότητα (community), με υπερπρονόμια, μάλιστα, έναντι των Ελληνοκυπρίων. Από πού αντλείται, λοιπόν, ο αυθαίρετος ισχυρισμός περί δύο λαών, αντί του ενός και μόνο, του κυπριακού λαού εν συνόλω;
Στα περί δύο θρησκειών αναφέρονται, βέβαια, μόνο όσοι εμφορούνται από μεσαιωνικές, θεοκρατικές, φανατικές και μονόπλευρες αντιλήψεις. Ο (ισλαμοφασιστικός) θρησκευτικός αυτός φανατισμός είναι εισαγόμενος από την Τουρκία. Δεν αποτελούσε ποτέ πάγιο χαρακτηριστικό των Τουρκοκυπρίων. Από το 1974 άρχισε να εισάγεται και να εμπεδώνεται στην Κύπρο αυτός ο ισλαμικός φανατισμός. Κατά εκατοντάδες φυτρώνουν τα τζαμιά και υψώνονται μιναρέδες σε όλη την επικράτεια των κατεχόμενων εδαφών μας. Γενική εκκαθάριση μνημείων της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας, που κυριαρχούσε στα κατεχόμενα πριν από το 1974. Τι μεγάλη όμως και γελοία αντίφαση, που προδίνει την προστυχιά του κατακτητή. Τα πλείστα λεγόμενα τζαμιά και τεμένη τους δεν είναι σήμερα παρά οι δικές μας ορθόδοξες εκκλησίες με τα καμπαναριά τους, κυρίως όμως με την όλη αρχιτεκτονική τους “μεγαλόπρεπη” σεμνότητα και απλότητα! Παντού στα κατεχόμενα διάχυτος ο διά πυρός και σιδήρου θρησκευτικός φανατισμός και η αλλοτρίωση!
Η κυπριακή διάλεκτος ήταν ως χτες η κοινή γλώσσα όλων ανεξαίρετα των Κυπρίων, «κοινή τοις τε μωαμεθανοίς και τοις Έλλησιν» (Γ. Λουκάς). Όλα τα άλλα είναι και εκ του περιττού και εκ του πονηρού! Δεν επεκτείνομαι γι’ αυτό το θέμα, γιατί το κάλυψα αρκετά και πολλές φορές με τα δημοσιεύματά μου, αφορμώμενος κυρίως από την αφελή, τουλάχιστον, ενέργεια της Κυπριακής Πολιτείας να τιμήσει δεόντως έποικο εκ Τουρκίας (!) που ορίστηκε για την άνευ όρων, άνευ δεσμεύσεων ή οποιουδήποτε άλλου ελέγχου, εν λευκώ και με «αδράν αμοιβήν», συγγραφή του γνωστού «Κοινού λεξικού της ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής διαλέκτου». Όπως αποδείχτηκε, το «Λεξικό» αυτό διαπνέεται από τις ίδιες αρχές και φιλοσοφία που διέπει, δυστυχώς, και το γνωστό «Γλωσσάρι». Παντού σκοπιμότητα, βρωμιά και δυσωδία!
Για όλα αυτά, λοιπόν, έγραψα αναλυτικά και δημοσίευσα πολλά. Ενημέρωσα αρκούντως, εν καιρώ και κατ’ επανάληψη, τους πάντες, εμπλεκόμενους και μη, ως π.χ. κάτι έντιμους υπουργούς παιδείας, εμπλεκόμενους νυν προέδρους και τέως μέλη βουλής, αρχηγούς και εκπρόσωπους κομμάτων, πρυτάνεις, Εκκλησία, ΜΜΕ κ.ά. Η φωνή μου, όμως, ήχησε μόνο ως φωνή βοώντος εν τη ερήμω! Έτσι την εξέλαβαν πολλοί, ακόμη και κάποιοι από την λεγόμενη δική μας πλευρά, οι οποίοι, ενίοτε, αγνοώντας την ιθαγένεια/εθνικότητα/καταγωγή/γλώσσα/θρησκεία/πολιτισμό/λεβεντιά τους και άλλα τινά, συμπεριφέρονται ως νεοφώτιστοι σύμμαχοι, «κράχτες» και φίλοι του κοινού μας οχτρού, που από το 1974 λυμαίνεται τη μισή μας πατρίδα, απειλεί και δείχνει τις γκρίζες δοντάρες του στην εναπομείνασα άλλη μισή, αποπατεί αναίσχυντα επί των ιερών και οσίων μας, ενώ ημείς… άδομεν, κρατώντας, μάλιστα, το σοβαρό και δήθεν πατριωτικό μας ύφος! Σαν δεν ντρεπόμαστε, λέω εγώ…
Τα άρθρα και τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.
Ακολουθήστε τις ειδήσεις του speaknews.gr στο Google News πατώντας εδώ
