Της Άννας Κωνσταντινίδου
Αναμφισβήτητα, οτιδήποτε αφορά το εδαφικό οφείλουμε να είμαστε με το Κράτος αυτό που αφενός εφαρμόζει το Διεθνές Δίκαιο αφετέρου δεν το έχει καταπατήσει.Σήμερα, στην Ουάσιγκτον κρίνεται όχι μόνο το μέλλον της Ουκρανίας, αλλά η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ της ΕΕ.
Γιατί σήμερα στην Ουάσιγκτον κρίνεται πάνω από όλα, ακόμα και πιο πάνω σε σχέση με το εδαφικό, η αξιοπρέπεια της ΕΕ; Γιατί πάρα πολύ απλά, μα πάρα πολύ απλά, στο σημείο που έφτασε η Ουκρανία, μέρος της ευθύνης (και ίσως το μεγαλύτερο) το φέρει η Διπλωματία του ενωσιακού χώρου, όταν το 2015 με τις Συμφωνίες του Μινσκ, και κυρίως τη Μίνσκ ΙΙ έριχνε το γάντι στην Ουκρανία για το μέλλον της, παρόλο που ήταν το “χωλό άλογο” της υπόθεσης μετά την ήττα της από την Ρωσία. Η ΕΕ όχι μόνο δεν έκανε κάτι να τη σώσει, όχι μόνο επί της ουσίας δεν καταδίκασε την ρωσική εισβολή στην Κριμαία, αλλά εμμέσως πλην σαφώς έφερε τις ευλογίες της. Αυτό δεν είναι θεωρίες, είναι η αποτύπωση της πραγματικότητας μέσω των Συμφωνιών του Μίνσκ. Ως άλλος Πόντιος Πιλάτος η ΕΕ με την στάση της “άνοιξε την όρεξη” της Ρωσίας για περισσότερες διεκδικήσεις και μάλιστα σε περιοχές με ρωσοφωνο και ρωσοφιλο πληθυσμό. Είναι αυτές οι περιοχές που υπάγονται στην περιοχή Ντονμπάς (το Λουχάνσκ και το Ντονέτσκ) και που αναφέρονται ρητώς στη Μίνσκ ΙΙ για τις υποχρεώσεις που έφερε η Ουκρανία απέναντί τους, τις οποίες επειδή δεν τήρησε, έδωσε την αφορμή στο ρωσικό Κράτος να εισβάλλει το Φεβρουάριο του 2022.
Αλήθεια, πώς η ΕΕ μπορεί να “ξεπλύνει την τιμή” της μετά την παρωδία του 2014-2015; Μπορεί, άραγε;Και η απάντηση που δίνεται, είναι κατά πόσο θα πιέσει τον Τραμπ να κινηθεί σε ένα πλαίσιο, ώστε να φανεί πλανητάρχης και όχι μόνο πρόεδρος των ΗΠΑ. Καθώς είμαι οπαδός του Ρεαλισμού, για εμένα ο Τραμπ στη συνάντηση της Παρασκευής στην Αλάσκα κινήθηκε πολύ σωστά ως πρόεδρος των ΗΠΑ (και τονίζω την ιδιότητα που είχε στη συνάντηση της Παρασκευής) καθώς η εν λόγω συνάντηση άσχετα με το “περιτύλιγμα του Ουκρανικού” ήταν το σπάσιμο του πάγου ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία.Από εκεί και ύστερα, σήμερα που θα “φορέσει τον μανδύα” του πλανητάρχη, είναι στο χέρι των εκπροσώπων της ΕΕ να τον πείσουν γιατί οι ΗΠΑ οφείλουν να χειριστούν το Ουκρανικό ως ζήτημα Διεθνές και όχι στη βάση των συμφερόντων ΗΠΑ -Ρωσίας. Θα μπορέσουν άραγε οι “αφεντάδες της ΕΕ” να το πράξουν;
Δεν είμαι τόσο σίγουρη και δεν είμαι τόσο σίγουρη, γιατί η “μπάλα για το Θεσμό ΕΕ” έχει χαθεί πολύ καιρό ακόμα και για εσωτερικά ζητήματα που την απασχολούν (κυρίως σε θέματα ασφάλειας και ενέργειας) μετά το 2022.Εδώ, ο μηχανισμός SAFE και η ομπρέλα του, το ReArm Europe βρίσκονται μεταξύ σφύρας και άκμονος , εδώ τα ζητήματα Ενέργειας δεν έχουν ακόμα τεθεί στην πραγματική τους διάσταση, και θα πείσουν οι συγκεκριμένοι ηγέτες τον Τραμπ να αντιμετωπίσει το Ουκρανικό ως πλανητάρχης και όχι ως πρόεδρος των ΗΠΑ; Η ερώτηση που έθεσα, είναι ρητορική, οπότε η απάντηση δόθηκε για το πώς θεωρώ οτι θα πάει το σημερινό.
Η Ουκρανία από την άλλη, και μόνο που έκανε νύξη ότι είναι διατεθειμένη να συζητήσει το εδαφικό εάν εξασφαλιστεί η εκεχειρία, αποδεικνύεται ότι έχει αντιληφθεί ότι είναι μόνη της απέναντι σε αυτό που θα επακολουθήσει στην τριμερή ΗΠΑ-Ρωσίας- και της ίδιας.Γιατί, άραγε να γίνει τριμερής και να μην γίνει τετραμερής, με τη συμμετοχή του Θεσμού ΕΕ, αφού η Ουκρανία έχει ευρωπαϊκό αποτύπωμα; Είναι μία ακόμα ερώτηση, που ωστόσο κι αυτή δείχνει πόσο άνευρη και άβουλη είναι ως θεσμική οντότητα η ΕΕ.
Σήμερα στην Ουάσιγκτον, είμαστε με την Ουκρανία. Και ευχόμαστε ο κ. Ζελένσκι να διαβάσει Νεότερη Ελληνική Ιστορία ώστε να έχει έναν μπούσουλα και να κάνει σχεδιασμένους βηματισμούς για το πώς πρέπει να αποφύγει παγίδες μετά από μια μεγάλη εθνική ήττα και πώς να δημιουργήσει συνθήκες, ώστε να κερδίσει όσα περισσότερα μπορεί.Γιατί όπως έγραψα σε προχθεσινό σχόλιο στο προφίλ μου στο FB, το οποίο παραθέτω https://www.facebook.com/share/p/15Cc8Nuij8/
η Ελλάδα μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους ήταν νικήτρια, ωστόσο συναίνεσε να χάσει το έδαφος της Βόρειας Ηπείρου, αποσύροντας τα στρατεύματά της. Η Ρωσία αναμφισβήτητα είναι η νικήτρια του συγκεκριμένου πολέμου.Οπότε, δεν κάνει μόνο ο ηττημένος παραχωρήσεις, αλλά είναι στο χέρι ενός ηγέτη να καταδείξει πόσο ικανός στη διαπραγμάτευση είναι. Και στη Διπλωματία δεν υπάρχει παρθενογένεση αποφάσεων …
*Δρ Άννα Κωνσταντινίδου: Ιστορικός- Διεθνολόγος, Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου Πολιτικής Επιστήμης της Νομικής Σχολής ΑΠΘ, Διδάσκουσα στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σχέσεων Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, Επιστημονική Συνεργάτιδα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (Θεσμοθετημένο Εργαστήριο Περιβαλλοντικής Τεχνολογίας πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας), εξωτερική διαλέκτρια στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ) και τη Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ), Συνεργάτιδα του Canadian Hellenic Congress
Τα άρθρα και τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.
Ακολουθήστε τις ειδήσεις του speaknews.gr στο Google News πατώντας εδώ
