« Ο Δώρος ήταν παρών, τότε.
Παρών και σήμερα
Το κράτος μας ήταν απών, τότε.
Απών και σήμερα».
Έτσι, αυθόρμητα, σχολίασα τον τίτλο του βιβλίου του Κώστα Βενιζέλου «Δώρος Λοΐζου. Οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι», του οποίου την παρουσίαση πραγματοποιούμε απόψε.
Ένα φοβερός- ανατριχιαστικός θα έλεγα- τίτλος όσο ανατριχιαστική είναι και η αποκάλυψη της αλήθειας και των γεγονότων που περιγράφονται στο βιβλίο.
κ. Αντιπρύτανη.
κυρία Αθηνούλα Λυμπουρή, αδελφή του ήρωα και κα Έλενα Λυμπουρή, αδελφότεχνη του
Φίλε Κώστα Βενιζέλε
Κυρίες και κύριοι
Αγαπητοί φίλοι
Θα ήθελα να καλωσορίσω τον συγγραφέα -και καλό φίλο- Κώστα Βενιζέλο και να τον ευχαριστήσω για την πρόσκληση να λάβω μέρος στην αποψινή παρουσίαση του βιβλίου του, ενός βιβλίου στο οποίο ο συγγραφέας με το ανήσυχο πνεύμα του και την δεινή του γραφίδα, μάς παίρνει πίσω σε ένα τραγικό γεγονός το οποίο, τουλάχιστον την δική μου γενιά- την είχε συγκλονίσει και ανεξίτηλα σημαδέψει :
· Όχι τόσο η ίδια η δολοφονική απόπειρα κατά του Βάσου Λυσσαρίδη που επέφερε την δολοφονία του αγωνιστή-ποιητή Δώρου Λοϊζου αλλά -κυρίως- η χρονική στιγμή που επελέγη: Στις 30 Αυγούστου 1974 -κι ενώ οι Τούρκοι εισβολείς προέλαυναν, δολοφονούσαν, εκτελούσαν, βίαζαν, βασάνιζαν, κατέστρεφαν κι εξεδίωκαν από τις εστίες τους, Κύπριους αδελφούς μας
Το βιβλίο είναι ένας απολογισμός 45 χρόνων κι εκδόθηκε σε κρίσιμη, για την πατρίδα μας ώρα, για να υπενθυμίζει:
· την προδοσία της χούντας και της ΕΟΚΑ Β΄με όλες τις γνωστές τραγικές
συνέπειες που ζήσαμε και εξακολουθούμε να βιώνουμε
· την Αντίσταση και τους ήρωες της και
· ότι η ευρωπαϊκή Κύπρος παραμένει ακόμα αδικαίωτη και μέρος της υπό Τουρκική κατοχή
ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΟ……
Ήταν εύκολο να αποδεχθώ την ευγενική προτροπή του Κώστα Βενιζέλου να πω δύο λόγια στην αποψινή εκδήλωση.
Το δύσκολο ήταν όταν το συνειδητοποίησα!
Πως να περιοριστείς σε λίγα λόγια, χωρίς να αδικήσεις τον τεράστιο Δώρο Λοϊζου, τον ποιητή που επέμενε ότι «ήθελε να απλώσει να γίνει απέραντος, απύθμενος»;
Τον ήρωα-ποιητή που η δική μου γενιά, έχοντας τον ανάγκη, τον ανέβασε στα όρια του μύθου. Αυτού, που η κόκκινη αφίσα μας συνόδευε στα φοιτητικά μας χρόνια δίπλα απ’ εκείνη του Che.
Από πια γωνιά να δεις ένα βιβλίο για τον αιρετικό, τον επαναστάτη, τον απροσάρμοστο, τον ασυμβίβαστο, τον ανένδοτο δημοκράτη κι εραστή της ελευθερίας, Δώρο Λοϊζου;
Ο ΑΓΝΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
Θα ήθελα να επισημάνω την πιο κάτω φράση που ο συγγραφέας δανείστηκε παραφράζοντας ποίημα του Δώρου
Ήταν ο ποιητής που αγωνίστηκε για «να κρατήσει άσπιλο κι ακέραιο τον προορισμό του ανθρώπου»
Η φράση αυτή περικλείει με λακωνικό τρόπο το μεγαλείο του ήρωα.
Ο Δώρος ήταν πλασμένος από γερό μέταλλο. Χρεώνοντας τον εαυτό του μ’ ένα συλλογικό καθήκον -αυτό της υπεράσπισης της δημοκρατίας- επιφορτίστηκε και μια μεγάλη ευθύνη: Της έμπρακτης υλοποίησης του.
Σήμερα
· στο «καιρό του γενικού χαμού» που βιώνουμε τον αμοραλισμό, την αλλοτρίωση, την σκόπιμα καλλιεργούμενη λήθη.
· που ζούμε στην εποχή της εκμηδένισης κάθε έννοιας αγάπης προς την πατρίδα, κάθε έννοια πατριωτικού καθήκοντος που ανάγκασαν τον ποιητή Κώστα Μόντη να αγωνιά για το “Ποια πτώση επίκειται τώρα, συνολικά πόση πτώση υπολείπεται;
έρχεται το βιβλίο του Κώστα Βενιζέλου για να αφυπνίσει, να υπενθυμίσει αλλά και για να ξύσει πληγές που ΔΕΝ επουλώθηκαν παρά την θολούρα και την τύρβη του αμοραλισμού, του ατομικισμού, της σήψης και της αδιαφορίας
Χώρισα την 10λεπτη παρουσία μου σε 3 ενότητες:
· Τι θυμάμαι σήμερα και πως βίωσα την δολοφονία του Δώρου;
· Τι ήταν για την γενιά μου η θυσία του;
· Τι με έχει εντυπωσιάσει από το βιβλίο;
Α. Τι θυμάμαι σήμερα και πως βίωσα την δολοφονία του Δώρου
Στις 30 Αυγούστου 1974 υπηρετούσα την θητεία μου στο 231 Τ.Π.
Την τραγική είδηση για την δολοφονική απόπειρα κατά του Βάσου Λυσσαρίδη και την δολοφονία του Δώρου Λοϊζου την πληροφορηθήκαμε από ένα μικρό τρανζίστορ, στον Λυθροδόντα, μέσα σε ένα ελαιώνα βόρεια του χωριού που βρέθηκε να στρατοπεδεύει το τάγμα μετά την οπισθοχώρηση.
Παραφράζοντας την Ιωάννα Τσάτσου θα έλεγα:
«… Πρωϊ -πρωϊ μία είδηση ακατανόητη μας ήρθε. Μία είδηση ασύλληπτη. Ο Δώρος δολοφονήθηκε. Είχαμε ξεχάσει πως ήταν θνητός…»
Τότε, μέσα στο ατομικό αντίσκηνο- γράφοντας την νύχτα με κερί και με κάθε προφύλαξη- προσπάθησα να κρατήσω ημερολόγιο για τα γεγονότα του πραξικοπήματος και της εισβολής
Στις 10.09.1974, συναισθηματικά φορτισμένος και σαφώς επηρεασμένος από την τραγική κατάσταση στην οποία βρέθηκε ο τόπος, σε ένα ποίημα, με τίτλο «Μια αυγή τόσο όμορφη», έγραφα:
Διαβάζω απόσπασμα:
«….αδελφέ μου αγωνιστή
σε βλέπω ξανά πρωτοστάτη
σε νέο αγώνα
βλέπεις είσαι συνηθισμένος στους αγώνες
να σου σκοτώνουν τους Δώρους
και σύ;
Να προσμένεις τα μέτρα κάθαρσης
Που όλο λαμβάνονται κι όλο αργούν
Για να προλάβουμε τον εμφύλιο
Για το καλό του τόπου, τάχα…»
Ακριβώς την επόμενη μέρα, στις 11.09.1974, καταχωρούσα και πάλιν στο Ημερολόγιο ένα ακόμη ποίημα. Το ποίημα αυτό δεν είναι δικό μου και θα πρέπει να το είχα αντιγράψει από εφημερίδα, ίσως την εφημερίδα TA ΝΕΑ. Ο τίτλος: «Ποίημα στο ήρωα Δώρο Λοϊζου».
Αλλού ερίξαμε τον ίδρω μας
Στα μεστωμένα στάχυα και στους βόλους
Κι αλλού τρεχολογάει το αίμα μας
Στη στράτα και κοχλάζει
Γίνονται οι φλέβες μας σχοινιά
Και η καρδιά καμπάνα
Π’ αχολογάει τον πόνο μας
Για λευτεριά και δίκιο
Όσο το βόλι προσπαθεί
Στη σάρκα μας να μπει
Τόσο το πνεύμα γιγαντώνει
Και κυνηγάει τους νάνους.
Κάτω από το ποίημα, σκιαγραφώντας τον χώρο της δολοφονίας όπως τον είχα αντιληφθεί και δίπλα από την κηλίδα του αίματος του Δώρου που είχα αποτυπώσει, σχολίασα:
«εδώ το αίμα της ελευθερίας»
Β. Τι ήταν για την γενιά μου ο Δώρος Λοϊζου ;
Τι ήταν για την γενιά μου ο Δώρος Λοϊζου;
· ‘Ηταν εκείνη η κόκκινη φωτογραφία;
· Ήταν το βλέμμα του;
· Ο πεσών σημαιοφόρος;
· Η ενσάρκωση της παλικαριάς;
· Ήταν η αποτύπωση της αντίστασης;
· Η αναζήτηση ινδάλματος;
· Ήταν το φωτεινό παράδειγμα;
· Ήταν ο αγωνιστής;
· Ήταν ο ποιητής;
· Ήταν ο εθνικός φάρος;
· Ήταν το εθνικό μας άλλοθι;
Ήταν όλα αυτά. Μια ανθρώπινη απεραντοσύνη
Θεωρώ ότι ο Δώρος, με την θυσία του, μετετράπη σε τόξο του οποίου το θανατηφόρο βέλος θα σημαδεύει για πάντα τους πουλημένους κι αργυρώνητους προδότες: Τους τότε κι αυτούς που έπονται
Υπήρξε πρωτοστάτης στον αντι-χουντικό αγώνα που τότε έλαβε διαστάσεις παλλαϊκής αντίστασης για την σωτηρία της Κύπρου
Ο Δώρος, στην σύντομη ζωή του, ήταν παθιασμένος με την δημοκρατία κι επέδειξε μια ακλόνητη επιμονή κι εμμονή στις αρχές της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.
Αλήθεια, πως μπορεί κάποιος να κατανοήσει σήμερα το παράτολμο, το παράλογο και το ασυμβίβαστο, που είχε προσδώσει στους πιο κάτω ψυχωμένους του στίχους;
«Πάντως
Εμείς θα τους αντισταθούμε
Όποιοι και νάναι
Όσο δυνατοί και νάναι»
Η δε φοβερή προτροπή του στις 22 Αυγούστου 1974, για «να ξανα-φορέσουμε το ματωμένο πρόσωπο ανάποδα» δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η επιμονή του για ένα ανένδοτο και συνεχή αγώνα για την δημοκρατία και την ελευθερία.
« Ένα πολιτικό μανιφέστο που διατυπώθηκε από την γραφίδα ενός ποιητή», όπως χαρακτήρισε το ποίημα του, Το Τραγούδι του Λεύτερου, ο Κώστας Βενιζέλος
· Ήταν μια φοβερή ιαχή!
· Ένας παιάνας!
· Ένα ελπιδοφόρο σάλπιγμα!
· Μια ανάταση!
Αυτή την εικόνα μου αρέσει να την παραλληλίζω με μια άλλη -εξίσου δυνατή, και παρόμοια σε δύναμη- εικόνα:
Αυτή που μας κληροδότησε το 1943 ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός απαγγέλλοντας κατά την κηδεία του Κωστή Παλαμά το φοβερό σάλπισμα:
«Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…
Βογκήστε τύμπανα πολέμου…
Οι φοβερές σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα!»
Στις 31 Αυγούστου 1974 στο φέρετρο του Δώρου ακουμπούσε όχι μόνο η αιμάσσουσα Κύπρος αλλά και η Κύπρος της Ελπίδας και της Αντίστασης
Μέσα στην απόγνωση και την απελπισία των δεινών που είχε συσσωρεύσει η προδοσία και η ήττα, ο Δώρος Λοϊζου υπήρξε η ενσάρκωση της ελπίδας για νέο ξεκίνημα και για συνέχιση του αγώνα. Αυτόν τον μακροχρόνιο αγώνα απελευθέρωσης που ο Μακάριος θα διακήρυττε 3 χρόνια αργότερα στον προμαχώνα της Λευκωσίας, μόλις 500 μέτρα από τον τόπο που δολοφονήθηκε ο Δώρος, όταν διαπίστωνε, τραγικά, ότι «ο πολλής ρεαλισμός ισοδυναμεί με ηττοπάθεια».
Γ. Τι με έχει εντυπωσιάσει από το βιβλίο;
· Πρώτα -πρώτα η έκδοση ενός βιβλίου για την δολοφονία του Δώρου Λοΐζου από την ΕΟΚΑ Β’ και η μη απονομή της δικαιοσύνης 45 χρόνια μετά. Κι ενώ ακόμη διαβάζουμε στα ΜΜΕ ότι Ναζιστές 95 και πλέον ετών παρουσιάζονται ενώπιον της Δικαιοσύνης για να λογοδοτήσουν για τα εγκλήματα τους
· Η τόλμη- το ‘θράσος’ θα έλεγα- του Κώστα Βενιζέλου να παραμερίζει τον Κλάδο Ελαίας και να αναζητεί την δικαιοσύνη και την τιμωρία των ενόχων 45 χρόνια μετά
· Ο ανατριχιαστικός τίτλος: Οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι
· Η παραδοχή του Μακαρίου στον Βύρωνα Λοΐζου, πατέρα του ήρωα: «επισκέφθηκα και τον Εθνάρχη Μακάριο, ο οποίος ήξερε ποιός ενέχεται στο έγκλημα τον οποίο γνώριζε και το όνομα του οποίου μου εδήλωσε». (Στο σημείο αυτό άνοιξα μια νοητική παρένθεση: Αν η υστεροφημία ενός ηγέτη καθορίζεται και προσμετράται με ποιά κληρονομιά αφήνει πίσω του, τότε οι 7 Πρόεδροι της Δημοκρατίας πως θα αποτιμηθούν; Τι αφήνουν πίσω τους μετά από αυτή την τεράστια αδικία προς την οικογένεια του Δώρου Λοϊζου;
Εν κατακλείδι, θα ήθελα περαίνοντας, να παραφράσω το πιο κάτω:
« Αν η ζωή μετριέται περισσότερο με την ένταση παρά με τη διάρκεια, τότε ο Δώρος Λοϊζου, αυτός που μνημονεύουμε και τιμούμε σήμερα, ευτύχησε να έχει μακρά, ευρεία και πληθωρική ζωή»
Το κράτος-κι εννοώ όλους τους Προέδρους- ελέγχεται γιατί δεν τόλμησαν να φέρουν ενώπιον της δικαιοσύνης, ΟΠΩΣ ΟΦΕΙΛΑΝ, αυτούς τους λίγους που “έκαναν τα πολλά», καταστρέφοντας τον τόπο.
Αν, μετά από τόσα χρόνια από την καταστροφή της πατρίδας- κι έχοντας μπροστά μας ένα αβέβαιο μέλλον- το πραξικόπημα της Χούντας και η παρανομία της ΕΟΚΑ Β΄ δεν έχουν καταγραφεί στην συλλογική μνήμη ότι ήσαν πράξεις εσχάτης προδοσίας τότε σίγουρα ο τόπος δεν έχει σωτηρία.
Το γιατί κανένας από τους ενσυνείδητους προδότες δεν τιμωρήθηκε αποτελεί ντροπή για όλους μας. Τις συνέπειες της ατιμωρησίας τις πληρώσαμε -και τις πληρώνουμε- παντοιοτρόπως.
Το βιβλίο του Κώστα Βενιζέλου θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «Αφήστε τους να δουν τι έκαναν».
Είναι η φράση που αναφώνησε η Τζάκι Κένεντι, αρνούμενη να βγάλει το αιματοβαμμένο της ταγέρ που φορούσε ακόμη και κατά την διάρκεια της ορκωμοσίας του προέδρου Λίντον Τζόνσον, μέσα στο Air Force One, κατά την επιστροφή στην Ουάσινγκτον.
«Αφήστε -λοιπόν-τους Προέδρους μας, να δούν τι έκαναν» !!!!!
Βέβαια, κι εμείς, ως λαός, να δούμε τι ανεχτήκαμε!!!!
Τα άρθρα και τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.
Ακολουθήστε τις ειδήσεις του speaknews.gr στο Google News πατώντας εδώ
