της Σουζάνας Φράνσες
Πώς μπορεί να αισθάνεται ένας Έλληνας Εβραίος όταν βλέπει αντισημιτικές εκδηλώσεις να ξεσπούν στη δική του χώρα, στην Ελλάδα που την αγαπά, που την υπηρέτησαν οι παππούδες και οι πατεράδες του με αυταπάρνηση; Δεν είναι απλώς μια αδικία. Είναι ένα ράγισμα στην ψυχή, μια προδοσία. Γιατί ο Εβραίος της Ελλάδας δεν είναι “ξένος”. Είναι κομμάτι αυτής της πατρίδας.
Σκέφτομαι τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος. Πώς νιώθει ένας άνθρωπος που κουβαλάει ακόμη τον αριθμό στο χέρι, όταν ακούει συνθήματα μίσους να φωνάζονται σε ελληνικούς δρόμους; Πώς νιώθουν τα παιδιά και τα εγγόνια του, που μεγάλωσαν με τη βαριά κληρονομιά της μνήμης, όταν βλέπουν να αναβιώνει το ίδιο δηλητήριο που νόμιζαν ότι η Ιστορία είχε καταδικάσει για πάντα;
Δεν μιλάμε θεωρητικά. Η οικογένειά μου το ξέρει. Ο παππούς μου, ο Σαμουήλ, πολέμησε ως στρατιώτης και ήρωας στο Αλβανικό μέτωπο. Ένας Εβραίος Έλληνας που έβαλε τη ζωή του μπροστά για την ελευθερία της Ελλάδας. Ο πατέρας μου επιστρατεύτηκε το ’74, τότε με τα γεγονότα στην Κύπρο. Και νωρίτερα, στην επταετία, όταν οι κομμουνιστές ήταν κλεισμένοι στον Ιππόδρομο σε απάνθρωπες συνθήκες, ο πατέρας μου –νέος στρατιώτης τότε– μπήκε μέσα να τους φτιάξει το ρεύμα. Είχε εντολή να μην το κάνει, γιατί «θα έτρωγε ξύλο». Κι όμως το έκανε. Γιατί πάνω απ’ όλα είδε ανθρώπους. Δεν έφαγε ξύλο· αντίθετα, τον χειροκρότησαν.
Αυτό είναι το παράδειγμα της εβραϊκής παρουσίας στην Ελλάδα: αγάπη για τον άνθρωπο, αφοσίωση στην πατρίδα, συμμετοχή στους αγώνες. Και πώς ανταμείβεται αυτή η ιστορία; Με στιγμές όπου ακούγεται ότι οι Εβραίοι “δεν ανήκουν εδώ”.
Για έναν Έλληνα Εβραίο σήμερα, κάθε αντισημιτική εκδήλωση είναι διπλό μαχαίρι. Από τη μία πληγώνει τη μνήμη όσων χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα· από την άλλη ακυρώνει τη συμβολή εκείνων που έδωσαν τα πάντα για την Ελλάδα. Και αυτό πονάει. Πονάει γιατί το μόνο που ζητάμε είναι να μας βλέπουν όπως πραγματικά είμαστε: πολίτες αυτής της χώρας, παιδιά και εγγόνια ηρώων, κομμάτι αδιάσπαστο του ελληνικού κορμού.
Και η αλυσίδα δεν σπάει εδώ. Όπως ο παππούς μας πολέμησε, όπως ο πατέρας μας επιστρατεύτηκε, έτσι και τα δικά μας παιδιά θα φορέσουν τη στολή του ελληνικού στρατού. Θα υπηρετήσουν την ίδια πατρίδα, με τον ίδιο σεβασμό, με την ίδια αφοσίωση. Αυτό είναι το μήνυμά μας: οι Έλληνες Εβραίοι δεν έφυγαν ποτέ, δεν ήταν ποτέ ξένοι, και δεν θα πάψουν να είναι παρόντες, να υπηρετούν, να αγαπούν και να τιμούν την Ελλάδα.
Η αντισημιτική φωνή δεν είναι απλώς μίσος. Είναι αχαριστία. Είναι λήθη. Και η λήθη είναι επικίνδυνη, γιατί ανοίγει ξανά τον δρόμο σε σκοτάδια που η ανθρωπότητα ορκίστηκε να μην ξαναζήσει.
Και σε όσους βιαστούν να πουν ότι «δεν έχουμε τίποτα με τους Εβραίους, μόνο με την κυβέρνηση του Ισραήλ», η απάντηση είναι σκληρή και απλή: ψεύδεστε!! Γιατί οι τοίχοι αυτής της χώρας δεν γράφουν μόνο για την πολιτική. Γράφουν συνθήματα που μας στοχοποιούν όλους, μικρούς και μεγάλους, απλούς ανθρώπους που ζούμε και αγαπάμε την Ελλάδα. Όταν το μίσος ζωγραφίζεται στους δρόμους, δεν ξεχωρίζει διαβατήρια και κυβερνήσεις. Χτυπάει Εβραίους. Χτυπάει εμάς.
Φωτό: Άρτα, 28η Οκτωβρίου 1954
Ο παππούς μου Σαμουήλ Μιζάν καταθέτει στεφάνι εκ μέρους της Ισραηλιτικής Κοινότητος Άρτης, τιμώντας το “OΧΙ” στις δυνάμεις του Άξονα.
Τα άρθρα και τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.
Ακολουθήστε τις ειδήσεις του speaknews.gr στο Google News πατώντας εδώ
