της Άννας Κωνσταντινίδου
Μία ιστορική στιγμή για τον Χριστιανισμό, η συνάντηση και κυρίως η από κοινού διατύπωση του “Πιστεύω” των δύο προκαθημένων της Χριστιανοσύνης, χωρίς το filioque.
Το filioque αποτέλεσε την κυριότερη διαφορά ανάμεσα στην Ορθοδοξία και τον Καθολικισμό, καθώς το Άγιο Πνεύμα θεωρήθηκε από τους Λατίνους “ομοιούσιο” και όχι “ομοούσιο” με Πατέρα και Υιό, δηλαδή ως εκπορευόμενο από τα δύο αυτά Πρόσωπα του Θεού. Σε μία γενικότερη θέαση των πραγμάτων, η αίρεση του Αρειανισμού (στην οποία οφείλουμε να γράψουμε, πρόσκεινται οι Κόπτες της Αιγύπτου) αναγνωρίζει ότι ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα εκπορεύονται από τον Πατέρα και δεν αποτελούν το ίδιο τριαδικό Πρόσωπο. Οι Καθολικοί από την άλλη και εν ολίγοις, πιστεύουν στο δυϊκό πρόσωπο του Θεού και όχι στο τριαδικό, όπως αναφέραμε ανωτέρω.
Από εκεί και ύστερα, η ουσία είναι μία και μοναδική: Μετά από 1700 χρόνια από την “Ομολογία της Πίστεως” στη Νίκαια της Βιθυνίας, οι δύο ιεράρχες καταδεικνύουν ότι η Θρησκεία αποτελεί μία διαχρονική μορφή Διπλωματίας.
Και ειδικά, η εν λόγω συνάντηση έχει μία σπουδαία σημασία, ότι το Κολυμπάρι της Κρήτης το 2016 ήταν ο θεολογικός και εκκλησιαστικός τόπος, όπου τα δύο δόγματα της Χριστιανοσύνης έβλεπαν εκ νέου το πραγματικό νόημα της Χριστιανικής Θρησκείας, ενώ η χθεσινή συνάντηση, ήταν η συνέχεια αυτής της πρώτης προσδοκίας επανένωσης στον ιστορικό -συμβολικό τόπο της Ομολογίας της Χριστιανικής Πίστεως και Θρησκείας.
Επίσης, ας μην ξεχνάμε κάτι που ειδικά τώρα όσο ποτέ άλλοτε που η Τουρκία είναι ένα κράτος που υποθάλπει το σκαιώδες πρόσωπο μίας Θρησκείας, εν προκειμένω του Ισλαμισμού (γιατί και δόγματα του Χριστιανισμού διέπραξαν εγκλήματα στο όνομα της Θρησκείας, πχ Καταστροφή Ιερών Τόπων του Χριστιανισμού, αποικιοκρατία κτλ), καθώς η Νίκαια της ιστορικής Βιθυνίας είναι πλέον μία γεωγραφική περιοχή που ανήκει διοικητικά στο Κράτος Τουρκία. Και οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες του Χριστιανισμού από κοινού ως μία ασπίδα βγαίνουν μπροστά στο Ισλαμ, βγαίνουν μπροστά ως μία γροθιά, δίνοντας το μήνυμα προστασίας των Χριστιανών που διαβιούν στα μουσουλμανικά περιβάλλοντα και κυρίως αυτά που υποθάλπουν τον Ισλαμισμό.
Και για να προλάβω κάποιες απόψεις, χθες η πρόθεση των δύο εκκλησιαστικών προκαθημένων δεν ήταν το μήνυμα: “ο Χριστιανισμός θα βγει ακόμα και με όπλα να πολεμήσει τον Μουσουλμανισμό και την ακραία μορφή του, το Ισλαμ”, αλλά αντίθετα το μήνυμα ήταν, ότι “ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός οποιαδήποτε θρησκείας πρέπει να σταματήσει”.Η συμβολική επιστροφή στις “ρίζες” της Χριστιανικής Θρησκείας δίνει το μήνυμα, και στους Σουνίτες και τους Σιίτες ότι οι διαμάχες και τα Σχίσματα αποτελούν το καρκίνωμα αυτό που οι Θρησκείες από συναισθηματικό καταφύγιο των αδυνάτων, γίνεται όπλο πολεμικής.
Όμως, το πιο ηχηρό μήνυμα από τους δύο πνευματικούς ηγέτες της Ορθοδοξίας δόθηκε στη Ρωσική Εκκλησία, μία Ρωσική Εκκλησία που επίσης δεν συμμετείχε στη Νεότερη Χριστιανική Σύνοδο, αυτή του Κολυμπαρίου. Και έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό το μήνυμα, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι ο Πάπας, ο εκάστοτε Πάπας εκτός από θρησκευτικός ηγέτης των Καθολικών είναι και πολιτικός ηγέτης μια και το Βατικανό είναι (και) Κράτος.Και ποιο είναι το ιδιαίτερο αυτό μήνυμα προς στη Ρωσική Εκκλησία; Αναδείχθηκε ο ρόλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως ο θεματοφύλακας αυτός της Χριστιανικής Θρησκείας, της ενότητας και της Παράδοσής της που με το οικουμενικό πνεύμα του συνενώνει όλα τα δόγματα του Χριστιανισμού, μακριά από την εργαλειοποίηση της Θρησκείας από τις πολιτικές των Κρατών και τις σύγχρονες προκλήσεις των πολιτικών συμμαχιών.
Αν μέσα σε όλα αυτά λάβουμε υπόψη και τις διεργασίες που γίνονται από μέρους των ΗΠΑ, ώστε τα ιερά προσκυνήματα του Χριστιανισμού, ιδίως αυτά της Βασιλεύουσας, να προφυλαχθούν από τον οποιοδήποτε αναθεωρητή, είτε θρησκευτικό είτε κρατικό, τότε οφείλουμε να γράψουμε αυτό. Ανατρέχοντας στην Παγκόσμια Ιστορία και κάνοντας τις αντίστοιχες αναγωγές και τους παραλληλισμούς της Ύστερης Ρωμαϊκής Περιόδου με το σήμερα, όταν και τότε τα διάφορα φύλα προσπαθούσαν να βρουν την υπόστασή τους κυρίως στην ανατολική περιφέρεια (αλλά και στη Βαλκανική) με τις αλλαγές “συνόρων” των ιστορικών οντοτήτων και την ανάδυση νέων δυνάμεων και πολιτειακών κέντρων, τις μετακινήσεις πληθυσμών κτλ κτλ, ο Χριστιανισμός των δύο Παγκοσμίων Κέντρων (Ρώμη και μετά Βυζάντιο) παρά τις αντιθέσεις τους αποτελούσε το στοιχείο αυτό που μετασχηματισε σε αξιακό, πολιτικό, πολιτιστικό και κοινωνικό επίπεδο τον τότε Κόσμο (όχι πάντοτε με επιτυχία, ωστόσο ήταν το στοιχείο αυτό που καταδεικνυε τους δύο ισχυρούς πόλους του τοτε Διεθνούς Συστήματος).
Τα άρθρα και τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.
Ακολουθήστε τις ειδήσεις του speaknews.gr στο Google News πατώντας εδώ
