Ο αγώνας 1955-59 είναι ασύγκριτος για τη σύγχρονη εποχή ως επίτευγμα πολεμικής αρετής. Και τα Ελληνόπουλα, που η τότε αποικιοκρατική Αγγλία απαγχόνισε, θα θυμίζουν τη βαρβαρότητα στη σύγχρονη εποχή
Είναι στιγμές και καταστάσεις που η πολύπαθος κόρη της Αφροδίτης αναδύεται μπροστά μας. Όχι με τα κάλλη της αλλά με τα πάθη της. Ημέρες του αγίου Πάσχα, εμπόλεμες συρράξεις με εξ αντανακλάσεως εμπλοκή της.
Το δε μόνιμο εθνικό φορτίου της επετείου της 25ης Μαρτίου, πριν από την 1η Απριλίου, που το 1955 με την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ, φέρνουν συγκλονισμούς στον νου και την ψυχή όσων έχουν επίγνωση των εθνικών ζητημάτων. Ο απελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων αδελφών μας του ’55 είναι το φωτεινότερο σύγχρονο ορόσημο δόξας που κατέληξε στην τραγωδία και ντροπή του ’74.
Ο ελληνισμός, μετά την τραγικότερη ιστορικώς καταστροφή του 1922, επιχείρησε την ανασύνταξή του και με παρακαταθήκη το έπος του ’40 αναζητούσε τη δικαίωσή του. Μετά τη συμφωνηθείσα από το 1940 προσθήκη των Δωδεκανήσων το 1947 η Πατρίδα μας απέκτησε την επικράτεια που υφίσταται έως σήμερα. Βόρεια Ήπειρος, Κύπρος, Αιγαίο και η σκοπιανή προπαγάνδα αποτελούσαν τα εθνικά ζητήματα που χρειαζόταν την επαγρύπνιση της Ελληνικής Πολιτείας.
Το ζήτημα της Κύπρου ήταν και παραμένει το ύψιστο στην ιεράρχηση των κινδύνων που απειλούν τη χώρα. Η γεωστρατηγική θέση της και η συντριπτική πλειονότης των ομοεθνών κατοίκων συνιστούν το προκεχωρημένο δεύτερο φυλάκιο έναντι του μονίμου εχθρού. Έμελλε η χρησημότης να επιφέρει αντιστρόφως ανάλογα πάθη και θυσίες. Σήμερα η σκέψη μας σφαδάζει από πόνο, έχοντας μπροστά μας την επέτειο της έναρξης του αγώνα της ΕΟΚΑ. Ευτυχώς εδέησε η μάνα Ελλάδα να καθιερώσει την επέτειο της θυσίας ως ημέρα μνήμης και τιμής.
Ο ελληνισμός της Κύπρου, από τα χρόνια της Αρχαιότητος και του Βυζαντίου, είχε βίο παράλληλο και πολύπαθο με τα εκάστοτε εθνικά κέντρα. Μετά όμως τον Β´ Παγκόσμιο πόλεμο οι προσδοκίες των σκλάβων Ελλήνων της Κύπρου καταπροδόθηκαν με ανείπωτες και ανεπίτρεπτες θυσίες.
Ο αγώνας 1955-59 είναι ασύγκριτος για τη σύγχρονη εποχή ως επίτευγμα πολεμικής αρετής. Τα Ελληνόπουλα, που η τότε αποικιοκρατική Αγγλία απαγχόνισε, θα θυμίζουν τη βαρβαρότητα στη σύγχρονη εποχή. Έφηβοι και μαθητιώσα νεολαία έδωσαν αγώνες για ελεύθερη ζωή με αυταπάρνηση και με μαρτύριο ζωής. Συγκλόνισαν την ανθρωπότητα και ιδίως τον πνευματικό κόσμο. Ο Αλμπέρ Καμύ υμνεί το «Ελληνόπουλο» Ευαγόρα Παληκαρίδη. Ο Κυριάκος Μάτσης προκαλεί δέος θυσίας και ο Γρηγόρης Αυξεντίου θαυμασμό. Καραολής, Δημητρίου, Δράκος και ιδίως η θυσία των μικρών μαθητών , κορυφώνουν τα πάθη των Ελλήνων της Κύπρου. Αντί της Ένωσης με τη μάνα Ελλάδα, έρχεται η επάισχυντη (κατά το εφικτόν) συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου εγκαθιστά τη στρατιωτική ελληνική μεραρχία στην Κύπρο. Έλληνες αξιωματικοί την αποσύρουν και προδίδουν το 1974. Στη συνέχεια ακούγεται το εγκληματικό, «η Κύπρος κείται μακράν». Το 1993 οι ελπίδες αναπτερώνονται με τη διακήρυξη του ενιαίου αμυντικού δόγματος.
Μέσα στις λάσπες και στα βαλτόνερα της ιστορίας οι Έλληνες της Κύπρου και σήμερα δοκιμάζονται. Προστρέξαμε για άλλο λόγο, όχι για την κατοχή. Ορθώς πράξαμε! Η ευκαιρία είναι ιστορική για τον ελληνισμό. Ξανά το ενιαίο αμυντικό δόγμα στο προσκήνιο. Αν κάποτε ο Ίων Δραγούμης το είπε για την προδομένη Μακεδονία μας, σήμερα ισχύει απολύτως για την Κύπρο. Η υπεράσπιση της Ελλαδικής Χώρας και η διασφάλιση της Πατρίδος εξαρτάται από την ανάταξη της Κύπρου. Τα πάθη της μαρτυρικής αδελφής φωνάζουν από τα έγκατα της ιστορίας της. Να βρούμε τα μονοπάτια, έστω με ανηφοριά , που οδηγούν στην εθνική αξιοπρέπεια.
Ειδάλλως «καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε»….
Πηγή : voria.gr
Τα άρθρα και τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.
Ακολουθήστε τις ειδήσεις του speaknews.gr στο Google News πατώντας εδώ
