Του Κυριάκου Κενεβέζου
Ο δημόσιος βίος έχει ανάγκη από ανθρώπους με ιδέες. Έχει όμως ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη από ανθρώπους που παραμένουν πιστοί στις ιδέες τους όταν οι συνθήκες καθιστούν αυτή την πίστη δύσκολη, ασύμφορη ή ακόμη και μοναχική. Διότι οι αρχές αποκτούν πραγματικό νόημα μόνο όταν δοκιμάζονται. Και η συνέπεια αποκτά αξία μόνο όταν έχει κόστος.
Η απώλεια του Πάνου Ιωαννίδη σηματοδοτεί το τέλος μιας διαδρομής που ταυτίστηκε με τη σταθερή προσήλωση σε συγκεκριμένες αξίες και αντιλήψεις για την Κύπρο, την ιστορία της και το μέλλον της.
Μιας διαδρομής που δεν χαρακτηρίστηκε από μετατοπίσεις, προσαρμογές ή αναθεωρήσεις που υπαγορεύονταν από τις εκάστοτε πολιτικές συγκυρίες, αλλά από μια αδιάλειπτη πίστη σε αρχές τις οποίες υπηρέτησε μέχρι τέλους.
Σε μια εποχή όπου η πολιτική συχνά μετριέται με όρους διαχείρισης, επικοινωνίας και ισορροπιών, ο Πάνος Ιωαννίδης ανήκε σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που αντιλαμβάνονταν τη δημόσια παρουσία πρωτίστως ως ζήτημα ευθύνης. Ως υποχρέωση απέναντι στην ιστορία, απέναντι στη μνήμη και απέναντι σε ένα χρέος που, κατά τη δική του αντίληψη, παρέμενε ανοιχτό.
Η γενιά στην οποία ανήκε σφραγίστηκε από τα γεγονότα του 1974. Για πολλούς από τους ανθρώπους εκείνης της γενιάς, η κατοχή, η προσφυγιά και η απώλεια δεν αποτέλεσαν απλώς ιστορικά γεγονότα αλλά βιώματα που καθόρισαν ολόκληρη τη μετέπειτα πορεία τους.
Ο Πάνος Ιωαννίδης υπήρξε ένας από τους πλέον συνεπείς εκφραστές αυτής της ιστορικής εμπειρίας. Αντιμετώπισε το Κυπριακό όχι ως ένα ζήτημα που ανήκει στο παρελθόν, αλλά ως μια διαρκή υπόθεση εθνικής ευθύνης και ιστορικής δικαίωσης. Είτε συμφωνούσε κανείς είτε διαφωνούσε με τις θέσεις του, δύσκολα μπορούσε να παραβλέψει το γεγονός ότι παρέμεινε σταθερός σε αυτές μέχρι το τέλος. Σε μια περίοδο κατά την οποία οι πολιτικές βεβαιότητες συχνά μεταβάλλονται και οι ιδεολογικές αφετηρίες προσαρμόζονται στις απαιτήσεις της συγκυρίας, εκείνος ακολούθησε διαφορετική πορεία. Επέλεξε να παραμείνει συνεπής προς όσα πίστευε, θεωρώντας ότι η αξιοπιστία ενός ανθρώπου κρίνεται πρωτίστως από την αντοχή των αρχών του στον χρόνο. Ιδιαίτερη αξία έχει επίσης ο τρόπος με τον οποίο υπηρέτησε τις θέσεις του. Η σταθερότητα των απόψεών του δεν συνοδεύτηκε από προσωπικές επιθέσεις ή από τη ρητορική της απαξίωσης. Αντιθέτως, η δημόσια παρουσία του χαρακτηριζόταν από ευπρέπεια, νηφαλιότητα και σεβασμό προς τον δημόσιο διάλογο. Υπερασπιζόταν με αποφασιστικότητα όσα θεωρούσε ορθά, χωρίς να καταφεύγει στην προσβολή ή στη μικρότητα. Και αυτό αποτελεί από μόνο του μια σημαντική παρακαταθήκη σε μια εποχή όπου η ένταση συχνά συγχέεται με την επιχειρηματολογία και ο θόρυβος με την πολιτική ουσία.
Ο Πάνος Ιωαννίδης ανήκε σε εκείνη τη γενιά ανθρώπων που θεωρούσαν ότι η πολιτική δεν είναι πρωτίστως άσκηση τακτικής αλλά ζήτημα χαρακτήρα. Ότι υπάρχουν αρχές οι οποίες δεν προσαρμόζονται ανάλογα με τις περιστάσεις και αξίες οι οποίες δεν εγκαταλείπονται επειδή το απαιτεί το πνεύμα των καιρών. Μπορεί αυτή η αντίληψη να μοιάζει σήμερα λιγότερο συνηθισμένη. Ίσως γι’ αυτό και η απουσία ανθρώπων που την υπηρέτησαν γίνεται ακόμη πιο αισθητή.
Η ζωή κάθε ανθρώπου κρίνεται τελικά όχι μόνο από όσα πέτυχε αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο πορεύθηκε. Στην περίπτωση του Πάνου Ιωαννίδη, εκείνο που ξεχωρίζει είναι η συνέπεια. Η σταθερή προσήλωση σε αρχές που υπηρέτησε χωρίς εκπτώσεις, χωρίς παλινδρομήσεις και χωρίς να απολέσει ποτέ την αξιοπρέπεια και την ευπρέπειά του.
Αυτή είναι και η σημαντικότερη παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του. Το παράδειγμα ενός ανθρώπου που παρέμεινε πιστός σε όσα πίστευε, με αφοσίωση, σοβαρότητα και συνέπεια μέχρι το τέλος της διαδρομής του.
Αιωνία του η μνήμη.
Κυριάκος Α. Κενεβέζος
Τα άρθρα και τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.
Ακολουθήστε τις ειδήσεις του speaknews.gr στο Google News πατώντας εδώ
